sosyomat.com

Burada hepimiz çok yalnızız tanrım tıpkı senin gibi.. Bir çoğumuz öldü tanrım, bir çoğumuz kayboldu bir daha dönmediler o hudut boylarından, renkler soldu tanrım matemler sessizlikle örtüldü.. Burada hepimiz lanetliyiz tanrım, sen yaptmıştın hatırlıyor musun? Bazı şeyler vardır hayatta öğrenilmemesi gereken lanetli bilgiler, geri dönüşü olmayan dönemeçler, artık hepsini biliyorum tanrım. Ve artık içimizde doldurulması imkansız koca boşluklar var ellerimizde, suskunlukların yerini gidermeye çalışan anlamsız konuşmalarımız, hepimiz rol yapıyoruz tanrım aynalarda seçemediğimiz bu belirsiz sileütlerle birbirimizi kandırıyoruz ve biliyoruz tanrım, peki sen biliyor musun? Bazı şeyler aslında alabildiğine anlamsızdır, çünkü; tüm bu saçmalıklarından sıkıldım tanrım, senin kozmik çekim hatalarından, düalite olgularından, midemi bulandıran denge oyunlarından, sen bu işi iyi biliyorsun tanrım, kabul et, hepimizle iyi daşşak geçiorsun.. Birgün ziyaretine gelicez tanrım, elimizde molotoflarla cennetine giricez.. O çok övdüğün cennetini ateşe vericez, tanrım..

Şeytan kazanlarında fokurduyor öznelerim,
Tümleçlerim kurumuş bedenimde geziniyor,
Beynimin ücra köşelerinde siyah çarşaflarla saklanmış nesnelerim,
Ve lütfen bırakın bana kalsın yorgun yüklemim.

Erken saatte yola çıktık
Cebimizde ucuz sigaralar
Aklımızda boş düşünceler
Kim olduğumuzu bilmeden
Kendimizle tanışmaya gidiyorduk
Biraz çaresizlik vardı yanımızda
Biraz serserilik
Üstümüzde bitmeyen bir yorgunluk
Kimsenin umursamadığı kişilerdik
Bugün iki kişiydik

Oyuncak bir gemiyim. Tütmüyor bacam, çalışmıyor motorlarım.. Dümenim ise yaramaz bir çocuk. Buz kütlelerinin arasında yüzmüyorum ufak bir küvetteyim, hayatın içinde.. Kaçamıyorum bu yerden, her defasında bir kol çekip tekrar küvetin içine atıyor beni. Demir atamıyorum akıp geçen zamana. Güvertemdeki kayıp ruhlara lanet ediyorum her defasında. Ne kadar yol alsam da yine başladığım yere dönüyorum hayat denen bu küvetin içinde. Yalanlarla doldu içim, su alıyorum. Gemiyi boşaltın, bu kez batıyorum..

Yine geliyor o sesler kulağıma. Hayata dair isyanları fısıldıyor bana.. Mükemmelliyetcilikten uzak bir haldeyim. Belki hiç yaklaşmadım ona. Eşyalarla dolu boş odaların duvarlarından yankı yapıyor hayallerim. Birden bir melodi işitiyorum buğulu camın önünde. İzmaritlerle dolu kül tablasına bakıyorum ama hayır bu ömrüm gibi biten sigaralarımın sesi değil. Peki o zaman ne duyuyorum ben? Yoksa duyduğumu sanarken aslında tükeniyor muyum? Kalorifer peteklerinin arasına düşüyor umutlarım, sıkışıyorum.. Keşke masamın üzerine yapışan tozlar gibi üfleseler beni kurtulsam bu yaşanmışlıklardan. Paspas gibi hissediyorum. Hayatımdan çıkardığım herşey kirlerini bırakıyor üstümde, kirleniyor ruhum, zehirleniyorum..

Kolay olmayacak artık bu yalanları ciğerlerime doldurup sindirmek. Yağmur sularıyla dolmuş çukurlara bakarken hayaller kurmak. Ağlayan küçük bir çocuğun gözyaşlarındaki saflığı vahşet dolu ucuz hayatıma yansıtmak. İskeleden martılara simit atmak kadar eğlenceli gelmiyor artık nefes alıp vermek. Ruhumu çıkartamıyorum sıkıştım kör bir kuyuda. Kayıp ruhlarla dolu boş sokaklarda gezinirken haykırışlarımı duyan kimse olmuyor. Alabildiğince uzayıp giden yollar kayıp gidiyor ayaklarımın altından. Ayakta duramıyorum artık, gücüm kalmadı. Hiç kolay değil..!!

Çağrışım yapmıyor artık sahte yüzler. Nefes alamadığım anlarda boynumda asılı olan yabanıl yakarışlar işliyor tüm benliğime, boğuluyorum. Karalamak istiyorum artık bu klasik imgeleri. Pervasız düşünceler tekavül ediyor aklıma. Soyutlamak istiyorum kendimi akıp giden zamandan. Bu kadar kolay olmamalı basit insanların kurduğu bu çarpık düzende yaşam denilen şeyi keşfetmek. İnsanların ne söylediğine aldırmadan kayboluyorum üstümden geçen yılların arasında. Her seferinde kalın zincirler dolanıyor ayaklarıma. Söylenen yalanlar sel olup akıyor kan çanağına dönmüş gözlerimden.. Uzak durun benden..!! Sizin gibi olmayacağım..!!